Žagarė is een afgelegen stadje in het noorden van Litouwen en staat bekend om zijn oude bouwwerken en een fraai landschap. Er is praktisch geen andere plaats in Litouwen die zich kan beroemen op zo’n oude geschiedenis als Žagarė. Žagarė wordt voor het eerst in 1198 in geschreven bronnen vermeld als Sagera. De rivier de Svete splitst het stadje in twee delen: Oud Žagarė en Nieuw Žagarė.

Door de gunstige geografische en natuurlijke ligging begonnen de voornaamste straten al vorm te krijgen in het midden van de 16e eeuw. Er staan in Žagarė nog steeds enkele lemen gebouwen en gebouwen gemaakt van het plaatselijke dolomiet uit de 17e en 18e eeuw. Op dit moment hebben gebouwen uit het midden van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw de overhand. Met zijn architectuur is Žagarė één van de meest authentieke kleine steden in Litouwen.

Op dit moment beslaat Žagarė een gebied van 475,4 hectare en telt het stadje ongeveer 2.500 inwoners. Žagarė ligt in landbouwgebied. Kersen zijn het symbool van het landschap van Žagarė.

Er zijn een middelbare school, een sportschool, een kunstacademie met schilder- en muziekafdelingen, een speciaal internaat voor kinderen met geestelijke beperkingen, een kleuterschool en een bejaardentehuis in Žagarė. Ook is er een centrum voor sociale diensten. Dit centrum draagt zorg voor weeshuizen en kinderen van wie de ouders gedeeltelijk uit de ouderlijke macht zijn ontzet. Daarnaast is er een woongemeenschap, een cultureel centrum, een gezondheidscentrum, een postkantoor en een politiebureau. De inwoners van Žagarė nemen actief deel aan sociale activiteiten van het genootschap “Veide”, de sportclub “Zvelgaitis”, een jongerenclub, en “Svete”, de vereniging voor ouderen en gehandicapten.